Fred Hemmering
toneelschrijver
blogjes
verder
toneelschrijver in de lift
Gisteren,
aan het eind van de middag, stapte ik in de lift, net als iedere kantoordag op
weg naar huis. Ik dacht, terwijl de zwaartekrachtvariatie mijn ingewanden
kietelde, aan eten. Wat zit er in de koelkast? Moet ik onderweg nog iets halen?
Ik stapte uit de lift en pas toen ik in gedachten had ontdekt waar de
kant-en-klare boerenkoolmaaltijd in mijn supermarkt zou liggen en de liftdeur
achter me dicht bonkte, zag ik dat dit niet de begane grond was.
In dit pand zien, net als in elk modern kantoorgedrocht, alle verdiepingen er
hetzelfde uit, behalve de nulde.
Ik kan het makkelijk verklaren, net als iedereen die op werkdagen op een bepaald
niveau vertoeft. Er zal iemand op de eerste of de tweede zijn geweest die uit puur
ongeduld toch maar de trap heeft genomen. Maar bij de volgende gedachte die in mij
opkwam vervaagde de behoefte aan een verklaring. Ik had namelijk de vorige avond net
besloten dat het toneelstuk, waar ik al tijden op zit te broeden, eindelijk af is.
Publiceren maar! Misschien moet ik even vermelden dat ik binnenkort hoop door te breken
als schrijftalent. Helaas niet echt jong en aanstormend, want dan had ik daar in
ieder geval eerder mee moeten beginnen. Het
creatief proces is ondoorgrondelijk, maar het verlangen naar resultaat zeker niet.
Het moet toch een keer af zijn met dat stuk?
Het besef brak door dat ik ook daar te vroeg uit gestapt was. Ik zag ineens waar
ik was en dat het niet goed was. Het is niet af. Echt niet. Maar het kwam door het
uitstappen. Ik zag op dat moment dingen die voor mij niet eerder zichtbaar waren.
Als ik de beeldspraak die mij trof nog even door zet, zou ik terug in de lift tot een
merkwaardige conclusie gekomen moeten zijn. Ik zou nogmaals op de nul gedrukt hebben
en terwijl de deur van de lift opvallend lang open gebleven zou zijn, zou ik in het
display boven de knopjes een nul gezien hebben: totale verwarring. Terwijl ik de hele
dag boven, achter mijn toetsenbord, hele belangrijke dingen heb zitten doen, heeft
een grappenmaker blijkbaar het besturingsmechaniek van de lift zitten veranderen.
Ik zou tenslotte waarschijnlijk zelf de trap maar genomen hebben, of misschien -1 geprobeerd hebben. Ik zou heus wel thuis gekomen zijn, maar mijn conclusie was getrokken. Je moet als beginnend schrijver blijkbaar dieper gaan dan je denkt dat je kan, voor je uitstapt.