Ik heb mijn nieuwe avondvullende toneelstuk over abortus (bezetting 3v,1m), eergisteren naar Toneeluitgeverij Vink gestuurd, die ik nog ken uit de tijd dat ik zelf stukken hielp uitzoeken voor de volgende productie. Rondklikkend op hun site viel mijn oog op de talloze filters waarmee gezelschappen [... meer]
De allereerste keer dat iemand dat tegen me zei, was ik toch wel wat onthutst, dat een onschuldig gesprekje over hele gebruikelijke tekstaanpassingen blijkbaar zo'n heftige conclusie uitlokte. Ik kende gewoon de uitdrukking niet, maar daardoor vergat ik ook nog om even belangstellend door te [... meer]
Laat ik een muntstuk nemen als metafoor voor de beperkte spreekpotentie waar we allemaal last van hebben. Dan noem ik de twee zijden het innerlijk: kop en munt - verstand en emotie - brein en beleving. Alleen de dunne rand van de munt is wat we daar van kunnen merken, als men spreekt. Maar ik [... meer]
Zoals dat boekje van mijn oude stofzuiger, wanneer die ineens midden in de voorjaarsschoonmaak helemaal de geest geeft, afgezien van een rood knipperend lampje naast de aan/uit-knop? Help, waar is de handleiding! Alleen heb ik deze handleiding zelf moeten maken. Soms heb ik dat nodig. Dat ik [... meer]
Een toneelschrijver springt er best wel een beetje uit wat werkwoord betreft. Terwijl de meeste auteurs een beetje met woorden in de weer zijn (een novelle, een biografie, trilogie of desnoods een blog of een column), zijn de schrijvers van toneelstukken dat best wel op een afwjkende manier. Zo anders [... meer]
In mij la ligt nog een toneelstuk over autisme. Die haal ik er af en toe uit om nog wat te veranderen. Ik heb inmiddels de vaardigheid om zelfs in deze eindfase op een ochtend nog een halve pagina toe te voegen (of te schrappen), zonder daar nog lang over na te hoeven denken. Dit verhaal gaat veel [... meer]
Deze keer had ik geen Verse Tekst ingestuurd. Maar ik was er wel op 11 april, in het knusse souterrain van Bellevue. Ik had me voorgenomen nu maar eens wat meer moeite te doen om mijn beperking aan de kant te zetten. Gewoon na afloop rustig rondkijken of er misschien wat aanspraak op me af komt [... meer]
Het is al weer een tijd geleden dat iemand mij aan het denken zetten over het opdelen in scènes. Naast de vaste hoofdstukken in de bekende toneelschrijfboeken die dit plichtmatig aanstippen, zal het Jan Veldman wel geweest zijn die het in de voorjaarscursus, iets minder plichtmatig [... meer]
Gisteren, aan het eind van de middag, stapte ik in de lift, net als iedere kantoordag op weg naar huis. Ik dacht, terwijl de zwaartekrachtvariatie mijn ingewanden kietelde, aan eten. Wat zit er in de koelkast? Moet ik onderweg nog iets halen? Ik stapte uit de lift en pas toen ik in gedachten had [... meer]
Met de première van de toneelbewerking van De Aanslag kon je vorige week niet om Mulisch heen. Je kon geen dag- of weekblad open slaan of de grijze duif keek je met postume tevredenheid en best wel meewarig aan. Dat wil ik ook wel kunnen, kijken alsof het me absoluut niet meer kan schelen wie er [... meer]