picture of my desk

Fred Hemmering - toneelschrijver

home

bio

boekenkast

de club

teksten


blogjes

autisme zoals
het is

kill your darlings

een kerststuk?

een dunne rand

handleiding toneelschrijven

playwright

verse bedenking

van scène tot scène

toneelschrijver in de lift

mijn leest

snookertafel


triviant


verder

Schrijverscafé

Toneelschrijfhuis

Jan Veldman

Patricia Kuiper

Marjo Baars

Theatergroep
Troost

Pankras

theater
encyclopedie

fijn potlood

verse bedenking

Deze keer had ik geen Verse Tekst ingestuurd. Maar ik was er wel op 11 april, in het knusse souterrain van Bellevue. Ik had me voorgenomen nu maar eens wat meer moeite te doen om mijn beperking aan de kant te zetten. Gewoon na afloop rustig rondkijken of er misschien wat aanspraak op me af komt. Ik zou dan vast een wijntje kunnen nemen om mezelf te dwingen nog even na te blijven. Ik heb dan immers al betaald en zuinigheid is mijn andere aangeboren beperking.
Bij de aankondiging was me al opgevallen dat er inmiddels gelegenheid wordt geboden voor een feedbackmoment tussen lezer en inzender. Alleen daarom al wil ik de volgende ronde wel weer mee doen. Maar halverwege overviel me een pittige bedenking.

Terwijl ik eigenlijk de reis naar Amsterdam gemaakt had om de aankondiging van het kersverse Toneelschrijfhuis mee te maken, aanschouwde ik genoeglijk de presentatie van de geselecteerde teksten. Ik vond wat ik van 'Drie apen' mee kreeg, nog het meest lijken op een werkelijk fragment uit een fijne voorstelling.
Maar hoe verbaasd was ik toen het voorgedragen juryrapport over één van de andere uitverkoren inzendingen, het geweldige effect benoemde dat de tekst op de lezer zou hebben. Het zou de lezer bekoren - of zo iets. Sussend bedacht ik nog even dat met lezer wellicht het leesteam werd bedoeld, want ik nam tot dan toe nog steeds aan dat de Verse-Tekst-inzendronde zich inzet voor het aangeboden materiaal dat de moeite waard is om gespeeld te worden.
Het zou mijn doel als inzender niet zijn om een lezer te bekoren, hooguit als dat de zaalpotentie niet in de weg zou staan. Meer als een soort bonus, dat er naast een succesvolle theatertour en een juigend publiek ook nog iemand leesplezier aan mijn script zou kunnen beleven. Dan wend ik mij wel tot Uitgeverij Theaterboek.
Uit eigen ervaring put ik geen causaal verband tussen leesgenoegen en de theaterpotentie van een script. Soms is die er toevallig wel, maar even zo vaak niet.

Ik vroeg mij in de trein naar huis oprecht af of dit het Platform is dat aankomende schrijvers helpt om gespeeld te worden. Of is misschien de wijn naar mijn hoofd gestegen?